مرد ماهیگیر
طعمه هایش را به دریا ریخت
شادمان برگشت
در میان تور خالی
مرگ
تنها
دست و پا می زد
مرحوم قیصر امین پور
نیومده رفتیم!!!
سلام و درود بر دوستانی خوبی که همیشه لطفشون شامل حال بنده و دوست خوبم " بارون" بوده و هست.
با شروع مدارس و مشغه هایی که پیش میاد ، باید گفت که کمتر می تونم به دنیای مجازی سر بزنم.
دیگه سالهای سرنوشت ساز عمرم داره انتظارم رو می کشه... به هر حال اگر دیر آپ کردیم یا نتونستیم به وبلاگ هاتون سر بزنیم و دل نوشته هاتون رو بخونیم :::: عذر تقصیر!!!
به قول عمو مسعود (سالهای سوخته) :
" تا درس نخونید به جایی نمی رسید" ...
منم چون دختر حرف گوش کنی بودم ، به توصیه ایشون جامه عمل پوشاندم.
ممنونم از محبت هاتون
دوستتون دارم
نیلوفر
تو می توانی؟
من
سالهای سال مردم
تا اینکه یک دم زندگی کردم
تو می توانی
یک ذره
یک مثقال
مثل من بمیری؟
مرحوم قیصر امین پور
کوه پرسید ز رود ،
زیر این سقف کبود
راز ماندن در چیست؟ گفت : در رفتن من
کوه پرسید : و من؟ گفت : در ماندن تو
بلبلی گفت : و من؟
خنده ای کرد و گفت : در غزلخوانی تو
آه از آن آبادی
که در آن کوه رود ،
رود ، مرداب شود ،
و در آن بلبل سرگشته سرش را به گریبان ببرد ،
و نخواند دیگر ،
من و تو ، بلبل و کوه و رودیم
راز ماندن جز ،
در خواندن من ، ماندن تو ، رفتن یاران سفر کرده مان نیست، بدان !
ابوالفضل سپهر
شعر
تا نسوزم
تا نسوزانم
تا مبادا بی هوا خاموش ...
پس چگونه
بی امان روشن نگه دارم
سالها این پاره آتش را
در کف دستم؟
تا بدانم همچنان هستم!
مرحوم قیصر امین پور
من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم
اگر به خانه من آمدی ، برای من ای مهربان چراغ بیار
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم
فروغ فرخزاد
من به تو خندیدم
خوب می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدی
باغبان از پی تو تند دوید ،
و نمی دانستی پدر پیر من است
من به تو خندیدم ،
تا که با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم .
اشک چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان منو
سیب دندان زده از دست من افتاد و به خاک
دل من گفت : برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گریه تلخ تو را
وهنوز سالهاست که
در ذهن من آرام
آرام
غربت بغض تو تکرارکنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم
کاش
باغچه کوچک ما
سیب نداشت !!
محبوبه
در جواب حمید مصدق
ای سنگفرش راه که شب های بی سحر
تک بوسه های پای مرا نوش کرده ای
ای سنگفرش راه که در تلخی سکوت
آواز گام های مرا گوش کرده ای
هر گذر ز روی تو بگذشت و دور شد
جز من که سالهاست کنار تو مانده ام
بر روی سنگهای تو با پای خسته...آه!
عمری بخیره پیک خود را کشانده ام
ای سنگفرش هیچ در این تیره شام ژرف
آواز آشنای کسی را شنیده ای ؟
در جستجوی او به کجا تن کشم دگر
ای سنگفرش گمشده ام را ندیده ای؟
نیمکت کهنه باغ
خاطرات دورش را
دراولین بارش زمستانی
از ذهن پاک کرده است
خاطره شعرهایی را که هرگز نسروده بودم
خاطره آوازهایی را که هرگز نخوانده بودم
به من بگویید...؟
فرزانگان رنگ بوم وقلم
چگونه
چگونه خورشید را تصور می کنند
که ترسیمش
سراسر خاک را خاکستر نمی کند.....؟
بنویس در بستر ناکامی و حسرت شبی جان داد
ولی تا آخرین نفس به سختی زیر لب
این سخن تکرار می کرد
خداحافظ عزیزانم
خداحافظ رفیقانم...!
پیش در آمد
تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز ،
سالها هست که در گوش من آرام :
آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا ،
-خانه ی کوچک ما
سیب نداشت
حمید مصدق
شنیدم که سیارات دیگر بر خلاف زمین
از چند ماه ، مهتاب را به ارث می برند
خندیدم و باور نکردم
اما حال باور دارم که
گم شدن در ازدحام ماه و مهمانها
از آسانترین پیشامد های ناخواسته است !
حقیقت تلخ :
چشمانم یارای تشخیص ماه از مهمانها را ندارد!
خاطرات زنده
دفن خاطراتی که هنوز در قلبم تازگی دارد
سخت و زجر آور است چون زنده به گور کردن
بچه ها!
کاغذی بردارید
بنویسید : کبوتر زیباست
بنویسید : کلاغ بی نهایت زشت است
بنویسید : که آذر خوب است .
بنویسید که دارا فردا ،
قهرمان می زاید
بنویسید که دارا یک ...
دارد
بنویسید که آذر
بی عروسک هم می تواند باشد.
تا شب جمعه ی آینده
مشق تان این باشد :
که پدر دندان دارد ، اما
نان ندارد بخورد.
م. راما
تنها انسان
تنها انسان گریان نیست :
من دیده ام پرندگان را .
من برگ و باد و باران را
گریان دیده ام
تنها انسان
گریان نیست .
تنها انسان نیست که می سراید :
من سرود ها از سنگ
نغمه ها از گیاهان شنیده ام .
من خود شنیده ام سرودی از باد و برگ
تنها انسان
سرودخوان نیست .
تنها انسان نیست که دوست می دارد :
دریا و باران
خورشید و کشت زاران یکسر عاشقانند .
تنها انسان گریان نیست ...
تنها انسان تنهایی بزرگست :
انسان مرگرای
اندیشه های مرگش ویرانگر .
زهری
